Monday, March 6, 2017

Even iets positiefs

Langzaam rolt de trein het station binnen. Haastig dwalen mijn ogen langs de coupés op zoek naar de rolstoel ingang en neem een spurt zodra ik hem in het oog krijg. Bruin, blond en roodharigen dringen en duwen zich voor mij en persen zich naar binnen. Geduldig wacht ik tot het instap geweld afneemt en ik naar binnen kan gaan. Voor mij staat nog een jongeman, hij draalt wat, tuurt ietwat verlegen naar de grond en trekt dan de stoute schoenen aan "kan ik U misschien ergens mee helpen? " vraagt hij. "Meestal smijt ik mijn tas gewoon naar binnen hoor" antwoord ik naar waarheid. Even zie ik de ogen rollen en in mijn verbeelding hoor ik hem al zeggen "tsk, tsk, mevrouwtje zo gaan wij toch niet met onze spullen om". Resoluut pakt hij de rugzak aan en zet die netjes, bij de voor rolstoelers gereserveerde plaats, op de grond. Net als ik een greep wil doen naar de rolstoel staat daar een andere jongeman die hem oppakt en met een zwierig gebaar de coupé in slingert. Kunnen we nog iets voor U betekenen, zeggen ze in koor, na mijn ontkenning en bedankje, draait het stel, met een duidelijk Noord Afrikaans uiterlijk, zich om, daalt het trapje af, om zelf een plaatsje te zoeken.

Overlast en treitervloggers, we worden er in het nieuws bijna dagelijks mee geconfronteerd, maar deze 2 onbekende jongens, verdienen wat mij betreft een pluim.




Sunday, February 12, 2017

Win Actie

Mateloze bewondering heeft mijn kleinzoon voor hen. Dan to the M en Dennis op You Tube. Niets liever wil hij, dan zelf filmpjes maken en een You Tube kanaal beheren, maar als jongetje van 7 valt het niet mee om op te boksen tegen de grotere heren van het medium. Zo wordt oma aan het werk gezet om uit te zoeken hoe zoiets in zijn werk gaat. Gelukkig zijn daar op het welbekende kanaal ook genoeg aanwijzingen voor te vinden. De volgende, te nemen stap, een passende headset vinden voor de kleine man. Dus scheuren we met ons brikje richting het wallhalla voor mini mannetjes. Enthousiast past hij alle modellen op het hoofd en denk er een gevonden te hebben van een merk dat ik niet bepaald "vertrouw". Oma gaat liever voor een ander merk en nu ligt er een gloednieuwe HyperX Cloud 2 op het bureau. Een ding is zeker, bij HyperX weten ze wat verpakken is, met heel veel foam, vloeipapier in een dikke stevige rode kartonnen doos, alsof je een veel te duur horloge bij Cartier hebt aangeschaft. Al snel wordt het eerste filmpje gemaakt, waar kleinzoon enthousiast schreeuwend commentaar bij levert, iets te enthousiast. Geen kanaal is compleet zonder abonnees en dus  heeft oma na veel gesmeek beloofd om een give away te produceren. 

Hier staat hij dan. Het kleine rendier, onze winter Win Actie. Wat moet je doen om te kunnen winnen. Abonneer je gratis op Matthews kanaal en laat hier een commentaar achter. Op 1 maart gaan we bekendmaken wie er heeft gewonnen. Delen van dit bericht mag...:-)

Matthew's Channel





Wednesday, January 18, 2017

Die rijdt niet zo truttig

"Jeetje" foeter ik hardop, als we staan te wachten op een automobilist, die van rechts komt "kan die vent niet een beetje voort maken. In de verte zie ik een paar andere auto's aankomen. Man schiet toch op denk ik, dadelijk kunnen we dat hele blik auto's, die ze bij het stoplicht hebben open getrokken, afwachten, trap dat gaspedaal toch eens in. Langzamer en langzamer gaat de auto. "Zullen we voorlangs afslaan" zegt de man ietwat aarzelend. "Doe maar niet joh, stel je voor als die gast ineens door heeft hoe hij gas moet geven" antwoord ik. Tergend langzaam kruipt de auto de bocht om en moeten wij het hem achterop komend verkeer ook nog voorrang geven. Als we afslaan, gaat de auto, die nog steeds langzaam rijdt, dezelfde kant op als wij gaan. "Uh zou het jongste zoon kunnen zijn ? vraagt de man fronsend. "Nee joh" roep ik vol overtuiging "die rijdt niet zo truttig, echt niet!! "Dit is gewoon weer zo'n zondagsrijder met een groot ego, wat moet je anders met een volkswagen PLUS". "Iets compenseren wat ie niet heeft" doet de man er nog een schepje bovenop. Dan slaat de auto onze straat in en stopt voor de deur, het portier zwaait open en jongste stapt uit. "Tja ik kon bij de kruising toch moeilijk HELEMAAL stil gaan staan om jullie voor te laten gaan" roept hij ons tegemoet.


Wednesday, January 11, 2017

5 Rudolfjes

"Ik ga er uit" fluister ik tegen de man en sla voorzichtig het dekbed terug.
Huh, wat, wat" mompelt de man en kijkt mij met lodderige ogen aan.
"Je hoeft toch niet op te passen ? 
"Ga jij maar weer slapen" sus ik zacht en sluip onhoorbaar richting kamer, daar nestel ik mezelf op de bank, nadat ik eerst de kussens, die daar liggen, eens flink heb opgeschud. Het is eind november en zonder nadenken heb ik mijn kleinkinderen weer iets beloofd. Dus ga ik manmoedig aan de slag. Bijna 4 weken zit ik aan die bank gekluisterd, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, vergeet te eten en te drinken. Gelukkig dat de man mij af en toe voorziet van een ferme kop thee en het koken op zich neemt.
Zo zien 5 Rudolfjes in de maand december het levenslicht. Met Kerst zijn ze naar alle kanten van Nederland uitgewaaierd.
Het was een klus, het haken, het meerderen, minderen, tellen, soms uithalen en opnieuw beginnen, maar wat is het een ontzettend leuk patroon om te maken, zo zeer zelfs dat ik al aan nummer 6 begonnen ben. Want wie kan de verleiding van die smoeltjes nu weerstaan. Aangezien kleinkinderen en schoondochter al voorzien zijn, wil ik van nummer 6 een  give away maken.

Houd dit blog dus in de gaten als je kans wilt maken op een Rudolf. Wil je zelf aan de slag, die mogelijk is er natuurlijk ook. Het lieve patroon van dit Rendier vind je bij Stip en Haak al noemt Herriet hem Ralf, maar zeg nou eerlijk, met zijn rode neus en kerstkleuren vind ik het een echte Rudolf.


Tuesday, November 29, 2016

Mijn kleindochter is verliefd

De hemel beware ons, mijn kleindochter is verliefd.  Een paar maanden geleden zag ik dat individu na jaren weer terug, beetje groezelig figuur van een jaar of 20. Zo een, die in te lange tijd geen water of zonlicht heeft gezien, een beetje bleekjes onder het viezig vettige vel.
Maar eerlijk is eerlijk, hij is sindsdien aardig opgeknapt wat uiterlijk betreft, maar het is en blijft een beetje een koele, koude kikker. Zit daar maar op de bank, zonder een hand uit te steken. Hij vind al die aanbidding wel best. Het is niet wat je voor je kleindochter zou wensen, maar ik begrijp het wel. Tenslotte ben ik 20 jaar geleden, ook voor zijn, toen nog beminnelijke verschijning, gevallen.


Sunday, October 23, 2016

Rioleringswerken


Bijna stampvoetend kijk ik naar de gootsteen, die langzaam, druppeltje voor druppeltje, gewoon maar niet leegloopt.  Razend ben ik, op de gootsteen en op mezelf, dat ik dit euvel al jaren geleden niet goed heb aangepakt.

Liters duo ontstopper, van een bekend merk "dat niet doet wat het beloofd" zijn er doorheen gegaan. Ondanks hun veelvuldige reclames op tv, doen ze in Huize Plukvink absoluut niet wat ze beloven.
Een ontstoppingsbedrijf opgetrommeld, met de dure kreet, "riooltechniek" op hun website, dat moet toch goed zijn, het kostte tenslotte genoeg. Het ging ook goed, voor een paar maanden, toen ging het weer mis met de waterhuishouding, helemaal mis.

Dus ren ik naar de schuur, gris een zaag en schep van het schap. Verwijder de bodem uit het dubbel brede keukenkastje, zaag de middenstijl er uit, zodat het gat groot genoeg wordt om mezelf naar beneden te laten zakken. Dat behoeft natuurlijk enige uitleg. Door een foutje bij de bouw, zit ons kruipluik dus niet bij de buitendeur, maar onder het aanrecht, dat is nu meteen de reden dat ik geen enkele hulp bij deze klus kan vragen. De man is wat te groot in omvang en mijn zoons zijn te lang om door het keukenkastje naar beneden te kunnen.

Buiten is het warm, bloedwarm, maar hier onder de grond merk ik daar niets van. Ik kijk speurend in het rond, je weet immers nooit wat zich hier onder de grond allemaal ophoud. Maar geen muizen, slakken, of bovenmaatse spinnen komen in het vizier. Wel ligt het vol met stukken ongebruikt afvoer pijp, een blik met PVC lijm, al jaren over datum en dus niet meer te gebruiken, knikkers en miniatuur autootjes die hier 33 jaar geduldig op hun redding hebben liggen wachten.

Met mijn zakformaat schepje gooi ik urenlang zand en rommel geduldig aan de kant en dan eindelijk ligt mijn halve riolering  aan boven-, onder- en zijkant vrij.
Vloekend, steunend en kreunend probeer ik beweging in de buizen te krijgen maar er gebeurd helemaal niets. "Misschien moet je de buizen warm maken met de verfbrander" oppert de man die geduldig op een stoel naast het gat zit om de nodige support te geven. Warempel dan gaat het een stuk beter, er komt wel wat rook van de buis af maar dat mag de pret niet drukken, en na nog een paar forse rukken schiet de buis los en komt een stroomje stinkende brij tevoorschijn.

Het vieze werkje moet nog beginnen en ik ga de buis links in, na enig wroeten schiet een grote klomp wit spul naar buiten en de buis voelt weer glad als babybilletjes. Ik herken het spul als zeep resten die zich daar opgehoopt hebben. De buis rechts komt uit op de keuken, dus zit ik al snel tot voorbij mijn ellebogen in de vet- en stinkende rommel resten. Na heel lang peuteren, rommelen en graaien heb ik een bouwemmer vol met afval en voelt het weer ruim daarbinnen, dus kan de boel weer in elkaar, dan zie ik dat het verwijderde stuk buis door de hitte van de brander toch teveel vervormd is. Dat wordt dus een gang naar de bouwmarkt. Nu heeft de man niet bepaald 2 rechterhanden als het op doe het zelven aankomt dus besluit ik om maar mee te gaan. Ik trek even een wat schoner Tshirt aan, maar broek en schoenen laat ik voor wat ze zijn.

Als we naar de kassa gaan zie ik een goedgeklede heer met een al even sjieke dame aan zijn arm. Niet bepaald het type wat je hier verwacht. Hij kijkt van mij naar mijn rolstoel en weer terug, buigt zich naar de dame over een fluistert wat in haar oor. "Wat had die nou "vraagt de man en trekt zijn wenkbrauwen op.
Hij zei,"het is dat het niet kan, maar anders zou ik denken dat ze rechtsstreeks uit het riool komt" snik ik van het lachen.


Moraal van dit verhaal: Never underestimate a granny with white hair in a wheelchair.......;-)


Saturday, December 5, 2015

Sinterklaas

Met klamme handen en bonzend hart, zat ik op het puntje van mijn stoel. Want ik wist dat het dit jaar zou gebeuren, moest gebeuren, want dit jaar was immers mijn laatste jaar op de lagere school en alle anderen, op een enkele na, waren ooit al eens aan de beurt geweest.  Wie in de lagere klassen nog niet het geluk had gehad en nu in de zesde zat, wist wat er komen ging.
Dus zong ik vol overgave en uit volle borst, alle liedjes mee, want zingen was iets wat ik kon, maar ik denk niet dat hij me hoorde, zo ergens verborgen, achter in die zaal.
Een schier eindeloze rij van kinderen, mocht naar voren komen, kregen een cadeautje, een hand vol snoepgoed en mochten weer gaan zitten, het werd later en later. Net toen ik dacht dat het mijn beurt zou worden, stond hij op en kondigde aan, dat hij een huisbezoek af moest leggen, bij een kindje met griep
"Waar was je, toen ik vorig jaar maanden in het ziekenhuis lag en net voor Sinterklaas naar huis, maar niet naar school mocht" dacht ik verbaasd en ook een beetje verdrietig tegelijk.
Ik was een kind en wist nog niets van commercie en ouders die betaalden voor zijn bezoek.

Zo zat ik een paar jaar lang, met klamme handen en een angstig bonzend hart in die zaal te wachten. Slingerend tussen hoop en vrees.

Ik geloofde allang niet meer in de Goedheiligman, dat laatste jaar en toch voelde ik een heftige steek van  teleurstelling, omdat ik wist dat de kans verkeken was en ik nooit bij Sinterklaas geroepen zou worden.